ನಮ್ಮನೆ ಮೇಷ್ಟ್ರು

 ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವುದು ಎಷ್ಟೊತ್ತಾದರೂ ನನ್ನವಳು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 5 ಗಂಟೆಗೇ ಏಳುವುದು. ಸವಿನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವ ನನಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಬಾರದೆಂದು ನನ್ನ ಪಾದವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಿಂದಲೇ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತಾಳಂತೆ. ನಾನು ಅದನ್ನು ನೋಡಿಲ್ಲವಾದರೂ ನಂಬಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳು ಹಲ್ಲುಜ್ಜುವ ಸದ್ದಾಗಲಿ, ಮುಖ ತೊಳೆಯಲು ತಿರುಗಿಸಿದ ನಲ್ಲಿಯ ನೀರಿನ ಸದ್ದಾಗಲೀ ನನ್ನ ನಿದ್ರಾಭಂಗವನ್ನು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವಳು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಬಲವಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದೇನೆ. 

ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ನನ್ನಿಂದ ತೊಳೆಸಿದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುವಾಗ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಕೈಜಾರಿದ ಪಾತ್ರೆಯ ಸದ್ದು ನನ್ನ ನಿದ್ರಾಭಂಗವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಿದೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಅವಳಿಂದ ತಪ್ಪುಗಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.

6 ಹೊಡೆಯಿತು ಅಂತಾದರೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಎಬ್ಬಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಶುರು ಅದು ಅವಳ ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿಯ ತಯಾರಿಯ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೇ ಅರ್ಧಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇರುತ್ತದೆ. ಮೊದಲು ನನ್ನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುವ ಕರ್ಮ. ಮೊದಲ ಕರೆಗೆ 'ಇನ್ನೈದು ನಿಮಿಷ ಕಣೆ' ಎನ್ನುವುದು, ಎರಡನೇ ಕರೆಗೆ 'ಗೀಸರ್ ಸ್ವಿಚ್ ಹಾಕಿದೆಯಾ' ಎಂದು ಕೇಳುವುದು, ಮೂರನೇ ಕರೆಗೆ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಏಳುವುದು ನನ್ನ ದಿನಚರಿಯ ಆರಂಭ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಂತೂ ಅವಳು ಬಿಸಿ ಸೌಟನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮಲಗುವ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗಲೇ ಏಳುವುದು. ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೆದರದಿದ್ದರೂ ಸೌಟಿಗಾದರೂ ಗೌರವ ಕೊಡಬೇಕಲ್ಲ!

ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಆಗಿರುವ ನಾನು ಮರೆಗುಳಿ ಆಗಿರುವುದು ಸಹಜ ತಾನೇ? ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಟೊವೆಲ್ ಮರೆತೇ ಬಚ್ಚಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ನಾನು. ಟೊವೆಲ್ ಕೊಡಲು ಒಲೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಒಗ್ಗರಣೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ಅವಳ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವಳಿಂದ ಬೆನ್ನುಜ್ಜಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆಯನ್ನು ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯವಾದರೂ ಹೇಗೆ ಬಂದೀತು?

ನಮ್ಮ ದೇವರು ಕುಳಿತಿರುವುದು ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಅಡುಗೆಯೆಲ್ಲಾ ಅವನ ಪ್ರಸಾದವೇ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ನೈವೇದ್ಯ ಮಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ವಿಷಯ ಅದಲ್ಲ. ನಾನು ಪೂಜೆಗೆ ಕುಳಿತರೂ ಮಂತ್ರ ಹೇಳುವವಳು ಅವಳು. 'ಎದ್ರೆನೊ? ಟೈಮಾಯಿತು, ಎದ್ದೇಳಿ, ಹಲ್ಲುಜ್ಜಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ. ಸ್ಕೂಲ್ ಬಸ್ ತಪ್ಪಿದರೆ ನನಗೇ ಕಷ್ಟ' ಎಂದು ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಐದಾರು ಸಲವಾದರೂ ಪ್ರತಿದಿನ  ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅಂತೂ ಅವರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ಸಮವಸ್ತ್ರ ತೊಡಿಸಿ, ಟಿಫಿನ್ ಬಾಕ್ಸ್, ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ತುಂಬಿ ಅವರ ಬ್ಯಾಗಿಗೆ ಹಾಕಿ ಬಸ್ ಹತ್ತಿಸಿದರೆ ಒಂದು ಹಂತ ಮುಗೀತು.

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮಂತೆ ಅಪ್ಪಾಜಿಯೂ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಖುಷಿ. ಅಪ್ಪಾಜಿ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಕಣ್ರೋ ಅಂದ್ರೆ ಅವರಿಗೆ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಬರಲ್ಲ. 'ನಾನು ಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಕಣ್ರೋ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ನಿಮ್ಮಮ್ಮನೇ ಮೇಷ್ಟ್ರು' ಎನ್ನುವ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಬರುವ ಅವಳ ದೃಷ್ಟಿಯ ಬಾಣದಿಂದ ಪಾರಾಗುವ ಉಪಾಯ ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ. 

ನನಗೆ ತಿಂಡಿ, ಚಹಾ ಕೊಟ್ಟು, ಟಿಫಿನ್ ಬಾಕ್ಸ್, ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ಹಾಕಿ, ಶರ್ಟ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆಯೇ ಎಂದು ಚೆಕ್ ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲೋ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್, ಬೈಕ್ ಕೀಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತಂದು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಸಿ, ಕರವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಜೇಬಿಗೆ ತುರುಕಿ 'ಲೇಟಾಯಿತು, ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಹೋಗಿ' ಎನ್ನುವ ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸುವಾಗ ಅವರ ಹಣೆಗೆ ಸಿಗುವ ಭಾಗ್ಯ ನನ್ನ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಸಿಗಬಹುದೇನೋ ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತೇನೆ. ಸಿಹಿಯೋ ಕಹಿಯೋ ಎಡ ಕೆನ್ನೆಗೆ ದೊರೆತುದುದು ಬಲ ಕೆನ್ನೆಗೂ ಸಿಗಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಹೊಸ್ತಿಲು ದಾಟುವಾಗ ಅವಳ ಉಸ್ಸಪ್ಪ ಎಂದು ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದು ಕಂಡರೂ ಕಾಣದವನಂತೆ ನಾನು ಬೈಕ್ ಚಾಲು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಕೊನೆಯ ಗುಟುಕು: ಇದನ್ನು ಓದಿ ನನ್ನವಳು ಒಬ್ಬಳು ಆದರ್ಶ ಪತ್ನಿ, ನಾನೊಬ್ಬ ಮಾಮೂಲಿ ಗಂಡ ಅಂತೇನೂ ನೀವು ಅಂದುಕೋ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ದಿನವಿಡೀ ಮಾಡಿದ ಶ್ರಮದ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ರಾತ್ರಿ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ನನ್ನಿಂದ ಕಾಲನ್ನು ಒತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ!!